/es.ˈci tyɾc.t͡ʃe/
(diller) Türk dillerinin birbirlerinden ayrılıp uzaklaşmadan önceki Göktürkler, Karahanlılar ve Uygurlar devrinin (13. yüzyıla kadar devam eden) bir bölümü olmak üzere yaklaşık sekiz asırlık dönemi kapsayan hâline verilen isim

/es.ˈci jyc.sec al.man.d͡ʒa/
(diller) Batı Germen dillerinden olup Almancanın 750'den 1050'ye kadar kullanılmış bilinen en eski biçimi.

/[ɛs.ˈcɪ ɪn.ɡɪ.ˈlɪz.dʒɛ]/
(diller) Yaklaşık olarak 1150 yılına kadar Anglosaksonların kullandığı, büyük oranda Cermen etkisi altında kalmış, bugünkü İngilizceden çok farklı İngilizce.

/es.pe.ˈɾan.to/
(diller) Polonyalı göz doktoru L. L. Zamenhof tarafından bütün milletlerce kullanılmak üzere 1887'de hazırlanmış olup dil bilgisi on altı kurala dayanan bir yapay dil.

/es.ˈton.d͡ʒa/

/e.ˈsæɾ/

1. emek sonucu ortaya konan ürün
2. im, işaret, iz
3. soyut kavramlarda belirti
4. (edebiyat) kitap, yayın

/es.ˈci/

1. çoktan beri var olan, üzerinden çok zaman geçmiş bulunan, yeni karşıttı
2. yıpranmış, demode olmuş
3. önceki, sabık
4. geçerli olmayan
5. mesleğinde uzmanlaşmış, deneyimi olan