/teɾ.psiˈxo.ɾi/

/teˈtaɾ.ti/

/te.ˈi.ni/

/ˈti.xos/

1. stěna
2. zeď

/te.kmiˈɾi.o.si/

/te.kmi.ɾiˈo.no/

/te.li.o.piˈo/

/te.liˈo.ti.ta/

/teˈli.o.no/, /teˈʎo.no/

1. (μεταβατικό) ολοκληρώνω μια εργασία
2. ολοκληρώνομαι

/te.leˈti/

/te.le.tuɾ.ʝiˈko/

/te.leˈfte.os/
που βρίσκεται στο τέλος μιας σειράς ή μιας ακολουθίας

/te.liˈci/, /te.liˈko/, /te.liˈkos/
που είναι στο τέλος, ο τελευταίος

/te.liˈci/, /te.liˈko/, /te.liˈkos/
(σε αθλήματα) ο τελευταίος αγώνας που θα κρίνει τον πρώτο από τον δεύτερο

(επάγγελμα) που εργάζεται σε τελωνείο

/temˈbe.lis/

1. (ιδιωματισμός, μεταφορικά) ο παίκτης παρτίδας πρέφας που διαδοχικά δεν παίζει όταν έρχεται η σειρά του να μοιράσει τα φύλλα της τράπουλας (όποτε σε παρτίδα παίζουν τέσσερις παίκτες, αντί των κανονικών τριών)
2. (προφορικό) στήριγμα του χεριού (αλλά και θήκη αντικειμένων) ανάμεσα στο κάθισμα του οδηγού και του συνοδηγού του αυτοκινήτου, το υποβραχιόνιο

/tem.beˈʎa/

/teˈɾa.sti.os/

/teˈtɾa.ɣo.no/

1. (γεωμετρία) παραλληλόγραμμο που είναι ορθογώνιο και ρόμβος, έχει δηλαδή τέσσερις ίσες πλευρές και τέσσερις ορθές γωνίες
2. (πολεοδομία) το τμήμα μιας περιοχής που σχηματίζεται από τέσσερις δρόμους χωρίς άλλο δρόμο να το διαπερνά

/teˈtɾa.ɣo.ni/, /teˈtɾa.ɣo.no/, /teˈtɾa.ɣo.nos/

/teˈtɾa.ði.o/

/teˈtɾa.po.ðo/

/te.tɾa.loˈʝi.a/

/te.tɾaɾˈçi.a/

/te.fɾoˈðo.xos/

/teˈxni.tis/

(γλωσσολογία) γλώσσα ειδικά κατασκευασμένη για συγκεκριμένη επικοινωνία, με αυστηρή διατύπωση, ώστε να αποφεύγονται οι ασάφειες της φυσικής γλώσσας της οποίας και είναι υποσύνολο

/te.xniˈti no.i.moˈsi.ni/

/te.çniˈci/

/te.xniˈci/, /te.xniˈko/, /te.xniˈkos/

/te.xno.kɾaˈti.a/

/the.xno.loˈʝi.a/

/the.xno.lo.ʝiˈkos/

/ˈtef.xos/